Najlepsze szlaki turystyczne Sardynia: przewodnik na 2026 rok

Piesze wędrówki po Sardynii dzielą się na cztery krajobrazy, które przypominają cztery różne kraje. Kraina kanionów Supramonte na wschodzie to suchy wapienny kras, dęby ostrolistne i pionowe skały. Archipelag La Maddalena na północy to różowy granit i morze. Zachodnie parki wokół Porto Conte i Capo Caccia to ścieżki na krawędzi klifów z latarnią morską zawsze gdzieś w kadrze. A Gennargentu w środku wyspy to wysokie, puste wyżyny, gdzie zimą pada śnieg.

Poniższa tabela to wersja skrócona. Stopnie trudności według włoskiej konwencji stosowanej na sardyńskich oznakowaniach: T to ścieżka turystyczna, E oznacza ścieżkę pieszą z miejscami trudnym terenem, a EE oznacza doświadczonych turystów bez lęku wysokości. Wszystko powyżej EE zawiera fragmenty z liną.

Dwie rzeczy w tej tabeli potrafią zaskoczyć. Po pierwsze, trzy najbardziej znane wędrówki wyspy stoją dziś za opłatą lub pozwoleniem, a dwóch z nich nie da się załatwić rano na miejscu. Po drugie, stopień trudności nic mówi o upale, który od czerwca jest prawdziwym filtrem na tej wyspie.

Zanim zawiążecie buty, pamiętajcie, że najlepsze dzikie szlaki Sardynii wymagają starannego planowania logistycznego:

- Gdzie nocować: na Supramonte i kanion Gorropu baza to Cala Gonone lub Dorgali, a na Cala Goloritzè Baunei. Zobaczcie nasz szczegółowy przewodnik gdzie nocować na Sardynii na wędrówki ze sprawdzonymi hotelami od 88 dolarów za noc. - Dojazd na początki szlaków: regionalne autobusy ARST nie jeżdżą na przełęcze górskie, jak Genna 'e Silana, czy płaskowyż Golgo. Przeczytajcie nasz przewodnik po wynajmie auta na Sardynii dla turystów pieszych, by wybrać odpowiedni pojazd i uniknąć pułapek górskich dróg. - Zasięg telefonu w górach i GPS: kaniony mają zerowy zasięg sieci. Pobierzcie mapy GPX offline i wybierzcie włoską sieć z dobrym zasięgiem górskim, korzystając z naszego przewodnika po najlepszych eSIM na wędrówki po Sardynii. - Marszem tam, łodzią z powrotem: na nadmorskich trasach do Cala Luna można iść w jedną stronę i wrócić łodzią taksówką do portu, co opisujemy w przewodniku po rejsach i transferach pieszych po Zatoce Orosei.

Su Gorropu to wędrówka, o której słyszał każdy przyjezdny turysta. Rio Flumineddu wyrzeźbił go w jurajskim wapieniu dzikiego serca Supramonte, a ściany wznoszą się do około 500 metrów. To najgłębszy kanion we Włoszech i jeden z najgłębszych w Europie, choć uczciwszą renomą jest jego kształt: w niektórych miejscach wąwóz zwęża się do kilku metrów, a skała nadal pną się setki metrów nad głową. Wewnątrz hałas świata zewnętrznego po prostu ustaje, a wapień pełen jest morskich skamieniałości z czasów, gdy wszystko to było dnem morskim.

Są trzy drogi wejścia i nie są sobie równe. Od przełęczy Genna 'e Silana przy SS125 ścieżka schodzi około 650 metrów na czterech kilometrach, co oznacza przyjemne zejście i długi powrót pod górę. Od mostu Sa Barva nad Dorgali marsz jest dłuższy, ale niemal płaski, wzdłuż koryta rzeki. Trzecie podejście prowadzi od strony Urzulei, którą podjeżdżają transporty terenowe koncesjonariusza. Wstęp do samego wąwozu kosztuje 6 euro dla dorosłych i 4 euro dla dzieci od 6 do 17 lat, płatny gotówką w kasie przy wejściu, a kanion trzeba opuścić do 17:00. Ostatnio sprawdzono: sierpień 2026, a wszystko to opisuje nasz przewodnik po kanionie.

Dwa dni z przewodnikiem na tej stronie go obejmują. Całodniowy trekking z Orosei lub Dorgali trwa 8 godzin z odbiorem z hotelu za 74 dolary (około 64 euro), a krótszy dzień z Cala Gonone za 95 dolarów (około 82 euro) dodaje transfer 4x4 na początek szlaku i sardyński obiad, co zamienia najtrudniejszą część logistyki w problem kogoś innego.

Cala Coticcio leży po dalekiej stronie Caprery w Parco Nazionale dell'Arcipelago di La Maddalena, mała zatoczka turkusowej wody wewnątrz muru z różowego granitu. Nazywana sardyńskimi Tahiti na długo, zanim ktokolwiek sfotografował ją na internet, a dojść do niej można tylko pieszo albo od strony morza.

Zasada, która zaskakuje odwiedzających, jest taka, że nie można tam po prostu wejść. Cala Coticcio i sąsiednia Cala Brigantina leżą w strefie ścisłej ochrony parku, a wstęp dozwolony jest wyłącznie w towarzystwie certyfikowanego przewodnika przyrodniczego zarezerwowanego z wyprzedzeniem. Każdy odwiedzający płaci też 3 euro opłaty parkowej, od której dzieci poniżej 12 lat są zwolnione. Wstęp bez przewodnika jest karany zgodnie z zasadami parku. Ostatnio sprawdzono: sierpień 2026.

Sama ścieżka ma około 3,2 kilometra w jedną stronę z około 160 metrami podejścia, pod stopami skalista, ale nie eksponowana, a dotarcie do zatoczki po półtorej godziny wspinania po granicie smakuje inaczej niż zejście z łodzi. Nasz przewodnik po wędrówce do Cala Coticcio opisuje dzień z przewodnikiem, który kosztuje 68 dolarów (około 59 euro) i obejmuje postój na snorkeling.

Tiscali nie przypomina niczego innego na Sardynii. Wioska z epoki brązu leży wewnątrz ogromnej zapadniętej jaskini wapiennej na Monte Tiscali, nad doliną Lanaitho, zbudowana przez ludzi, którzy zrozumieli, że jaskiniowy strop daje im schronienie, kamuflaż i twierdzę w jednym. Okrągłe kamienne domostwa stoją do dziś na wysokość pasa, a stanie wśród nich z jaskiniowym otworem otwierającym się na niebo to samo w sobie warte jest wspinaczki.

Podejście prowadzi doliną przez dębowo-jarzębinowy las, a potem stromym, surowym podejściem do wejścia do jaskini. Wstęp na teren kosztuje 6 euro normalny i 3 euro ulgowy, wyłącznie gotówką, bez płatności kartą na miejscu; godziny otwarcia to 9:00 do 17:00 od stycznia do kwietnia i od października do grudnia oraz 9:00 do 19:00 od maja do września, pod zarządem spółdzielni zarządzającej jej dla gminy Dorgali. Ostatnio sprawdzono: sierpień 2026. Wędrówka z przewodnikiem do Tiscali za 68 dolarów (około 59 euro) załatwia odbiór, opłatę i tę część, w której stos kamieni staje się wioską, którą umie się odczytać.

Odcinek wybrzeża między Baunei i Dorgali kryje najczęściej fotografowaną wodę we Włoszech, i do większości z niej można dojść pieszo. Cala Goloritzè jest tą słynną: około 3,6 kilometra w obie strony z około 500 metrami zejścia, półtorej godziny w dół i dwie godziny z powrotem, a od kiedy gmina wprowadziła limity, obowiązuje bilet 7 euro od osoby, rezerwowany najwcześniej na trzy dni przed datą na platformie rezerwacyjnej gminy Baunei, z limitem 250 osób jednocześnie. Łodzie nie mogą przybijać na plaży. Ostatnio sprawdzono: sierpień 2026.

Od 20 maja 2026 ta sama gmina objęła Cala Luna, Cala Mariolu, Cala Biriola, Cala dei Gabbiani i Su Sirboni jednym systemem rezerwacji z kodem QR obok Goloritzè, co jest największą zmianą na tym wybrzeżu od lat. Cala Sisine jest najłagodniejsza pod stopami, Cala Biriola ma krótkie skalne progi i odpowiada doświadczonym turystom, a do Cala Luna dojdziecie z Cala Gonone ścieżką nadmorską od Cala Fuili, około 5,5 kilometra w jedną stronę. Ta ostatnia ma zastrzeżenie: droga dojazdowa do początku szlaku przy Cala Fuili bywała już zamykana z powodu osuwiska, więc sprawdźcie komunikaty gminy Dorgali przed wyjazdem. Cały system, zatoczka po zatoczce, opisaliśmy w przewodniku po szlakach wybrzeża Zatoki Orosei.

Na samym północnym cyplu półwysep Capo Testa niedaleko Santa Teresa Gallura to pole wielkich granitowych głazów wyrzeźbionych przez wiatr w kształty wyglądające na zamierzone, spadające ku błękitnym zatoczkom z Korsyką na horyzoncie. Wędrówka prowadzi przez te formacje do Valle della Luna, amfiteatru, który w latach 70. stał się najbardziej znaną hippisowską doliną Włoch i wciąż ma kilku mieszkańców, którzy nigdy nie wyjechali.

Pieszo to około dwie i pół godziny w umiarkowanym tempie, z łatwą wspinaczką po skałach i tyleż morskiej bryzy, by był to jeden z niewielu szlaków tu, który pozostaje komfortowy w pełni lata. Wersja z przewodnikiem z Santa Teresa Gallura trwa 6 do 7 godzin z transferami, za 122 dolary (około 105 euro) i obejmuje postój na kąpiel.

Nie każda dobra wędrówka kosztuje tu cały dzień i litr potu. Trzy najłatwiejsze naprawdę są warte czasu.

Spacer osiołkowy w Cargeghe na północ od Sassari jest najłagodniejszy: pętla obok wodospadu, prehistorycznych grobowców wykutych w skale i starego wapiennika, z oswojonymi osiołkami towarzyszącymi w drodze, 3,5 godziny za 81 dolarów (około 70 euro). Szczegóły w przewodniku po wędrówce z osiołkami. Pętla parku Porto Conte niedaleko Alghero prowadzi krawędzią klifu nad Cala Dragunara z latarnią Capo Caccia po drugiej stronie zatoki, 2,5 godziny za 81 dolarów (około 70 euro), opisana w przewodniku po trekkingu Porto Conte. A spacer o zachodzie słońca w Cagliari wspina się z miasta do latarni Capo Sant'Elia w 2,5 godziny za 57 dolarów (około 49 euro), co jest najtańszym sposobem, by zrozumieć, dlaczego ludzie się tu przeprowadzają.

Dodajcie dwa bezpłatne, po które sięgają miejscowi. Sella del Diavolo nad plażą Calamosca w Cagliari to około 2,5 kilometra ze 150 metrami podejścia, stopień T, dojazd autobusem miejskim. Las dębów ostrolistnych Is Cannoneris na południe od Cagliari ma zacienione pętle od trzech do pięciu kilometrów, co w sierpniu znaczy więcej, niż brzmi. Rodziny znajdą oba, plus kwestie wieku, w naszym przewodniku po wędrówkach z dziećmi.

• Spacer osiołkowy w Cargeghe, 3,5 godziny, łatwy, 81 dolarów (około 70 euro)
• Pętla klifowa Porto Conte niedaleko Alghero, 2,5 godziny, łatwa, 81 dolarów (około 70 euro)
• Spacer o zachodzie słońca w Cagliari do latarni, 2,5 godziny, łatwy, 57 dolarów (około 49 euro)
• Sella del Diavolo, Cagliari, około 2,5 km, 150 m podejścia, bezpłatny
• Pętle w lesie Is Cannoneris, 3 do 5,5 km, zacienione, bezpłatne

Selvaggio Blu należy do każdej listy wielkich tras wyspy i do planów wakacyjnych prawie nikogo. Nadmorska przeprawa z Pedra Longa do Cala Sisine to około 40 kilometrów w cztery klasyczne etapy, w większości nieoznakowane, po półkach setki metrów nad morzem, z zjazdami na linie na trudniejszych etapach i bez niezawodnego źródła wody na całej trasie. Gmina Baunei wymaga wcześniejszej rejestracji grup, pobiera 30 euro od osoby i ogranicza grupy do dziesięciu osób plus przewodnik. Jeśli jesteście ciekawi, a nie zdecydowani, przeczytajcie czego Selvaggio Blu naprawdę wymaga, zanim planujecie wokół niego wyjazd.

Ta sama szczerość dotyczy głębi Gorropu. Marsz do ujścia wąwozu to wędrówka. Dalsze wejście po dnie kanionu za zatorami głazów to wspinaczka po wypolerowanych blokach wielkości samochodów, a górne odcinki to teren canyoningu z liną, nie turystyki pieszej.

Kwiecień, maj, wrzesień i październik to miesiące, które czynią tę wyspę łatwą. Nuoro, najbliższa stacja pogodowa do szlaków Supramonte, notuje średnio maksima 17°C w kwietniu i 25°C we wrześniu, a teren jest już suchy pod koniec wiosny.

Lipiec i sierpień to w głębi lądu zupełnie inna sprawa. Nuoro notuje średnio 31°C w obu miesiącach, a podczas fali upałów w lipcu 2026 regionalna agencja środowiskowa zanotowała 47,8°C w Uta, a ponad siedem na dziesięć stacji przekroczyło 40°C między 14 a 17 dniem miesiąca. Rozwiązaniem nie jest bohaterstwo, lecz rozplanowanie: start o świcie, zejście z eksponowanego terenu przed południem i przeniesienie wędrówki na wybrzeże albo do lasu. Szlaki, które w pełni latem wciąż działają, to Capo Testa, zacienione pętle Is Cannoneris i wieczorny spacer w Cagliari.

Zima na wybrzeżu jest po cichu dobra. Alghero i Cagliari pozostają dostępne pieszo przez cały rok, a Supramonte ze śniegiem na szczytach to widok, który widziało niewielu odwiedzających, choć listopad jest najwilgotniejszym miesiącem w Nuoro ze 115 mm opadów, a ścieżki w głębi lądu zamieniają się w błoto.